“Als plaatsvervangend schipper ben ik toegetreden tot de commissie die een en ander met de KNRM indertijd afstemde. Daarnaast was ik lid van het bouwteam van de nieuwe botenloods die gebouwd zou worden”, legt hij uit bij een kopje koffie en stukje taart. Een taart met daarop de afbeelding van die botenloods die hij net zorgvuldig aangesneden had.

“Op zich was het geen probleem, de overgang naar de KNRM. Als reddingsbrigade hadden we onze opleidingen en materiaal al veel langer afgestemd op wat de KNRM, onze ‘grote broer’, deed. Er moesten nog wel een aantal papieren gehaald worden om helemaal op hetzelfde niveau te komen.”