Logo Nieuwsblad voor Huizen

Op 700 km diepte ontdekt: een gigantische oceaan onder het aardoppervlak

augustus 23, 2025

Leesduur: over 1 minuut

Op 700 km diepte ontdekt

Stel je de enorme uitgestrektheid van alle oceanen op aarde voor. En denk je dan eens in dat er, op 700 kilometer diepte, nog een watermassa schuilt die wel drie keer zo groot is als alle zeeën aan het oppervlak samen. Het klinkt als sciencefiction, maar dit is de verrassende ontdekking van een team wetenschappers dat meer inzicht probeert te krijgen in de herkomst van ons water.

Een verborgen hydrosfeer in de aarde

Onderzoekers hebben in de mantel van de aarde een gigantische ondergrondse oceaan ontdekt, opgeslagen in een mineraal dat ringwoodiet heet. Dit waterreservoir, verstopt diep onder de korst, zet vraagtekens bij de klassieke theorie dat het water op aarde vooral via kometen of meteorieten hier terechtkwam. Het suggereert juist dat de oceanen van binnenuit, vanuit de mantel, naar de oppervlakte zijn gesijpeld.

De omvang is nauwelijks te bevatten: deze verborgen watermassa is naar schatting drie keer groter dan alle huidige oceanen bij elkaar. Daarmee kan de ontdekking onze kijk op het aardse watercyclus voorgoed veranderen.

De wetenschap achter de vondst

2 Op 700 km diepte ontdekt

Steven Jacobsen, geoloog aan Northwestern University in Illinois en hoofdonderzoeker, noemt het “tastbaar bewijs dat water van binnenuit de aarde komt.” Dit enorme reservoir zou ook kunnen verklaren waarom de hoeveelheid water in de oceanen miljoenen jaren lang vrijwel constant is gebleven.

Om het bestaan van dit water te bevestigen, plaatsten onderzoekers zo’n 2000 seismografen verspreid over de VS. Door aardbevingsgolven te analyseren ontdekten ze dat deze trager bewegen wanneer ze door nat gesteente gaan. Dat leverde overtuigend bewijs voor de aanwezigheid van water op enorme diepte.

LEES  Hij denkt een schaap te redden aan de weg… en ontdekt dat het iets totaal anders is

De watercyclus opnieuw bekeken

Water in de mantel bevindt zich tussen de korrels gesteente, waar het langzaam kan vrijkomen. Volgens Jacobsen is dit cruciaal: zonder deze interne buffer zou veel meer water aan de oppervlakte terechtkomen, en zouden alleen de hoogste bergtoppen nog boven de zeespiegel uitsteken.

Wetenschappers willen nu wereldwijd meer seismische gegevens verzamelen om te onderzoeken of dit soort processen ook elders in de mantel plaatsvinden. Als dat zo is, kan dit de manier waarop we het waterbalans en de geologische stabiliteit van onze planeet begrijpen volledig veranderen.

 

Vergelijkbare artikelen :

Beoordeel dit bericht

Plaats een reactie

Share to...